İskender

Başlığa bakıpta aldanmayın :) Bunu bir yemek tarifi sanmayın. Manevi anlamda yaşadığım bir doyumdan bahsedeceğim size. İki gün oldu Elif Şafak'ın İskender'ini bitireli. Severek okuduğum kitaplar arasına girince burada da bahsetmek istedim. Korkmayın korkmayın! Kitabı anlatmayacağım :)
Daha önce "Baba ve Piç"i okuduysanız ve sevdiyseniz, bu kitabı çok seveceksiniz! Araf ya da Pinhan gibi değil, akıp gidiyor bütün hikaye... Bu kitapta hikaye daha ön planda. Beni öyle etkiledi ki, hala etkisinden çıkabilmiş değilim. Hemen ardından Açlık Oyunları serisine başladım ama odaklanmakta zorlanıyorum açıkçası.
Daha fazla yazarsam sürprizleri kaçıracağımdan korkuyorum. Ve burada yazımı noktalıyorum :)

Neler Oluyor Hayatta???

Yazmak benim icin bir terapi sanki! Birde örgü örmek ve pasta yapmak var beni bu kadar rahatlatan, mutlu eden :) Blog serüvenime gelince çok eskilere dayanmasa da benim için ayrı bir yeri var, çünkü başladığımda Erasmus öğrenci değişim programıyla Avusturya'ya gitmiştim. Bir gezi günlüğü tutmak isteyip başlamıştım yazmaya... Ne var ki, elim ermedi bir yerden sonra yazmaya ve hayat her zaman olduğu gibi aktı geçti hızlıca. Farkına varır varmaz başladım bu satırları karalamaya :)
Üniversite bitti, iş hayatı başladı. Ona bir de yüksek lisansla evlilik eklendi. Göçebelikten yerleşik hayata geçiş yaptım. İş ve ev arasında mekik dokuyan birine dönüşüverdim. Sorumluluklarım arttı. İsteklerim hayallerim bir bir gercekleşirken bloğuma geri dönüş yapmanın vakti geldi artık :) Lafı fazla uzatmadan bu yazı bloğumun II. miladı olsun diyorum...

Bir eşi olmalı insanın...

Bir eşi olmalı insanın;
Rüzgâr onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini tutabilmek için.
Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan, eve dönerken eşi.
Beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur dolmalı içine.

Bir eşi olmalı insanın:
Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini, sevincini, coşkusunu...
Güven duymalı, her şeyiyle. Başını göğsüne koyup, huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak.
Babası, abisi, arkadaşı, dostu, sırdaşı, anası, çocuğu olmalı...
Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da...

Bir eşi olmalı insanın:
Sabah yolcularken işine, içi acımalı, daha yollarken özlemeye başlamalı. ‘Seni şimdiden özledim.’

Bir eşi olmalı insanın:
Akşam dönüşünü beklemeli sabırsızlıkla. Gözleri yollarda kalmalı ve kapıyı çalmadan açmalı. Aşkla karşılamalı, hasretle sarılmalı boynuna, özlemle koklayıp öpmeli, yıllarca uzak kalmışçasına!

Bir eşi olmalı insanın:
Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın; bir başka özel.Bir başka soluklanmalı her anında.

Bir eşi olmalı insanın:
Cennetten köşe almışçasına:
Sevdiği, sakındığı.
Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı.
Çölde okyanusu yaşadığı bir eşi olmalı insanın.

CAN YÜCEL

Dünyanın En Büyülü Şehri, Venedik

4 Mayıs Cuma günü sabahın 05:27 sinde istasyondan dışarı attığımız ilk adım bizimde tüm Venedik'e gidip görenler gibi büyülendiğimiz andır. Bu büyüyü üzerimden hala atabilmiş değilim. Günübirlik bir geziyle bu kez de yolumuz ne şanslıyız ki Venedik'e düşmüştü. Daha güneş doğmamıştı biz Venedik St. Lucia'ya vardığımızda...
Güneşin doğarken biz dayanamayıp şehri gezmeye başlamıştık bile. Öyle özlemişim ki deniz kokusunu, nemli havayı hissetmeyi. Sabahın 5i olmasına rağmen, insanlarda yeni günün telaşesi görülebiliyordu. Koşa koşa işine ulaşmaya çalışanlar kendilerini deniz otobüslerine atıyorlardı tıpkı Eminönü'nde kendi memleketimde olduğu gibi.
Öyle mutlu, öyle umutluyduk ki.. Birden hava oyun bozanlık yaptı ve tüm bulutlar yüklerini boşaltmaya başladılar. Olsun yine de herşey güzeldi, yağmurda nedir ki, birazdan diner zaten, güneşte parlayacak şimdi... Ve çok tanıdık bir manzara.. Nereye baksak şemsiye satan işportacılar... Aldı mı bizi bir gülme krizi! Bir adet şemsiyenin 5 euro olduğunu öğrenişimizle farklı bir krize giriyoruz orada. Meğer Venedik pek yağış alan bir şehirmiş ve tabii yerli halk azınlıkta turistler çoğunlukta olunca ister istemez fırsatçılara gün doğuyor. Kafamızı kaldırıp o an birde bakıyoruz ki, inanılmaz bir manzara.. Her yer ve herkes rengarenk şemsiyeleriyle.. Bizde katılıyoruz hiç vakit kaybetmeden o kalabalığa..
İnanılmaz bir şehir.. Her yer sular altında, evlerin kapıları suya açılıyor. Çoğu evin önünde iskelesi var. Zaten Venedik dediğimiz birbirine minik köprülerle bağlı adacıklardan oluşan bir yer. Üniversiteye, okula giderken otobüse değil gondola yada deniz araçlarından herhangi birine binmek gerekiyor.. Ambulanstan polise, zabıtaya kadar herkes ulaşım aracı olarak tekneleri kullanıyor.
Venedik'te yaşanır mı bilemiyorum ancak mutlaka gidip görülmeli, gezilmeli!.. İşte o bahsettiğim gondollarla ilgili birkaç fotoğraf:
Venedik'te herşeyin mutlaka gezilmesi, sindire sindire görülmesi gerek. Anılardan ve hafızalardan silinmemesi gereken ender yerlerden biri.. Gün boyunca aralıksız ve şiddetli yağan yağmurla birlikte ben yinede çok zevk aldım. Gelelim nerelere gittik ve neleri gördük kısmına :)
Grand Kanal, Venedik için en büyük öneme sahip yerlerden birisi. Grand Kanal'ı Venedik'in ana caddesi diye tarif ediyor birçok kaynak. Tabii şehir sularla kaplı olunca, ara sokakların bizim bildiklerimizden çok farklı olduğunu vurgulamaya da ihtiyaç duymuyorum. Gondollar, köprüler, San Marco Meydanı, katedral, kiliseler , Dükler Sarayı ve diğer ihtişamlı binalar.. Venedik'in bitmeyen güzellikleri Grand Kanalda öylesine güzel sergileniyor ki.
Venedik'te daha önce gittiğim birçok şehirde olduğu gibi çok özel kiliselere sahip.. Yolumuzun üzerinde bulunan ve en çok görmek istediğim yerlerden biri olan Rialto Köprüsü kentin en renkli mekanlarından birisi. Rialto Köprüsü'nün en önemli yanı Venedik'in iki yakasını birbirine bağlıyor olması. Köprüde Venedik'e özel anı olarak öneme sahip olabilecek her çeşit şeyi bulmak mümkün. Grand Kanal manzarasıyla alışveriş yapmakta sanırım herkese hitap edecek büyük zevklerden birisi:)
Rialto köprüsünden geçtikten sonra Venedik'te yani aslında İtalya'da pizza yemeden olmaz diye düşünerek kendimize bir dinlenme molası verdik. Ama sonuç çokta tatmin edici değildi. Daha önce de yazdığım gibi.. Bence, İtalyan pizzasının tek sırrı İtalyanların yapıyor olması!
Bir sonra ki durak, San Marco Meydanı. Mutlaka görülmesi gereken yerlerden diye çok duymuştuk. Gerçekten de şu ana dek gördüğüm en ihtişamlı, büyük ve birçok kavramı içe içe barındıran tek yer. Geniş meydan da güvercinleri beslemek mümkün ama benim yaptığım uzaktan onlarla sadece konuşmaya çalışmakta mümkün elbette. Meydanın hemen önünde bulunan Dükler Sarayı öyle görkemliydi ki vaktimiz olsa mutlaka girip dolaşmak isterdik ama bir sonraki sefere inşallah diyorum şimdilik.. Venedik'te hapishane koşulları bile ilginç, deniz manzaralı! İşte hapishanenin fotoğrafı: Günah Köprüsü, Dükler Sarayı ile hapishane arasında inşa edilmiş bir köprü. İsmini de buradan cezaevine giden mahkumların Venedik'e son kez bakmasından almış. Üstelik bir rivayete göre, bu köprüden geçerek cezaevine götürülen mahkumlar kendilerini suya atarak intihar ediyorlarmış.Venedik öyle özel şeylere sahip ki, camdan dekoratif eşya olarak kullanılabilecek çok farklı şeyler yapan yerler olduğu gibi sadece maske yapan ve satan yerler de var.. Çok inanılmaz maskeler gördüm ancak maalesef haklı olarak fotoğraf çekimini yasaklamışlar. Venedik her yıl düzenlenen bir festivale ev sahipliği yapan şehirlerden biri ancak bunun gondollar ve maskeler üzerine özelleşmiş bir yanı var. Festivalde herkes değişik maskeler takıyormuş duyduğum kadarıyla. İşte bu nedenle Venedik bence özellikle festival zamanında görülmeli.. Düşünsenize rengarenk insanlar gondollarda ve o gondollarda masmavi suda yüzüyor, ne muhteşem bir görüntü!

Kırmızı Taçlı Kız

Günlerden bir gün Graz sokaklarında dolaşan bir kız varmış.. New Yorker mağazasında beyaz puantiyeli kırmızı pahalı mı pahalı tacı görmüş ve içi gitmiş. Almayı çok istemiş ama almamış. Aklının bir parçasını orada bırakıp çıkmış ve aradan günler, haftalar geçmiş.. Kızımız hiç ilgisi olmayan minik bir dükkanda o çok beğendiği tacı 0.80 Avroya görmüş ve hemen alıp takmış.
O artık KIRMIZI TAÇLI KIZ 'mış!..

İtalyan Pizzasının Sırrı :-)

İtalyan pizzasının sırrını bilen var mı? Ben öğrendim...
Geçen gece aynı dairede kaldığımız İtalyan arkadaşın annesi bize pizza yapacağını söyleyince bir sevindik, bir sevindik. Aradan geçen 2-3 saatlik sürenin sonunda pizzalarımız önümüzdeydi. Pizzamızı yerken kırılan dökülen hayallerimizi de tamir etmeye çalıştık çünkü hiçbir özelliği yoktu. Meğer tek sır, pizzayı yapanların İtalyan olmasıymış.. Başka da bir fark yokmuş..

Neye niyet neye kısmet!

3 Nisan Salı günü Graz'dan Çek Cumhuriyeti - Prag'a giden trene binerken sınırdan dönmek zorunda kalacağımızı hatta o geceyi de Linz 'de geçireceğimizi nereden bilebilirdik ki!
Trene binerken hepimizin içinde bir huzursuzluk vardı. 4 saat sonunda Avusturya sınırından çıkıp sınırından girdiğimizde pasaport kontrolü sırasında oluşan problemlerle geri dönmek zorunda kalınca hiçbirimizin üzülmeyişi de sanırım bu huzursuzlukla alakalıydı. Sanki geri döndüğümüze sevinir gibiydik. Tabii burada olayın komik yönü Çek Cumhuriyeti Schengen ismiyle anılan Avrupa Birliği üyelerinin bir kısmının dahil olduğu o topluluğa yeni yeni adım attığından sistemleri tuhaf bir şekilde işliyor. Bizde Schengen ülkelerine giriş hakkına sahip olduğumuzdan Çek Cumhuriyetine girebiliyoruz ancak geldiğimiz yönden çıkma hakkına sahip değiliz. Yani ülkeye giriş hakkımız var, çıkış hakkımız yok! Böyle de tuhaf bir durum!
Hemen sınırdan Avusturya yönüne giden ilk trene atlayışımız ve trenin Avusturya'nın Graz'a 4 saat mesafedeki Linz şehrine kadar gitmesi. Bir sonraki trenin sabahın ilk ışıklarıyla birlikte olması ve bizim geceyi Linz'de geçirme mecburiyetimiz.. Ve tabii sabahında da Linz maceramız başlamış oldu...
Akşam kalacak yer bulmaya çalışırken gezdiğimiz şehir, gündüz de en az gece göründüğü kadar güzeldi. Avusturya sınırları içerisinde tarafımdan gerçekten beğenilme lüksüne sahip olan Linz'de diğer şehirler gibi kiliselerle doluydu. Ama Linz'in başka bir havası vardı. Meydanıyla, katedral ve kiliseleriyle, nehriyle, parklarıyla yani sahip olduğu hemen hemen aynı şeylerle farklı duran bir güzelliği vardı. Sanırım ilk defa içimden "Yaşanılacak bir şehir" diye geçirdim.Resimdeki yer "Neuer Dom" isimli bir katedral ve gerçekten de çok görkemli, büyük bir yapıya sahip. İç kısmı da yine çok farklı ve değişikti. Önündeki minik su birikintisini görünce hayat belirtisi hissediyor insan.
Linz'in meydanı şu ana kadar gördüğüklerimin içinde en geniş ve samimi duran meydandı. Meydanda bulunan uzun ve görkemli heykel Linz'in sembolü de sayılabilirmiş.
Yine Linz'in de ortasından nehir geçiyor ama anladığım kadarıyla nehirde taşımacılık çok gelişmiş çünkü bununla ilgili olarak nehre yakın yerlerde ilginç manzaralar vardı. Bir gemiyi nehre bitişik olarak bırakmışlar. Sebebi de gemilere binerken kolaylıkla geçiş sağlayabilmek.
Gezimiz pek tahmin ettiğimiz gibi olmadı ama Linz'i görmüş olmamız ve benimde artık Avusturya'da beğendiğim bir şehrin olması açısından hiçte fena sonuçlanmadı. Ve sonunda atladık Graz trenine ve kendimizi olmamız gereken yerde bulduk :-)