Kuvertür Çikolatalarım

Daha önceki yazımda bahsetmiştim, pastacılıktan ve Elit Çikolata fabrikasından... Şu sıralar icraata geçemedim henüz. Ne pasta yapabildim, ne de fabrikaya gidebildim. Ancak boş durmuyorum tabii. Sürekli okuyorum, diğer bir deyişle AR-GE aşamasındayım. Okuduğum tariflerde yorumlarda sürekli karşıma çıkan kuvertür çikolatayı almakla başlayayım istedim ve bu isteğimi eşimle paylaştım. O da sağolsun, benim için hem sütlüsünü hem de bitterini almış :)) Üstelik fiyatları da bana oldukça uygun geldi... 1kg fiyatı 15 TL. Bu işin başında olduğumdan öğrendiğim herşey beni büyülüyor. Zamanla daha farklı keşifler yapacağımı düşününce heyecanlanıyorum. İşte karşınızda çikolatalarım :)

Domates Çorbası ve Püreli Tas Kebabı

Ramazan ayı vesilesiyle arkadaşlarımızı davet ettiğimiz bir günden bahsedeceğim. Davet hafta içi olunca, vakit az oluyor, çeşitte azalıyor tabi. Soframızın fotoğrafını çekemedim ama en azından yemeklerin fotoğraflarını çekebildim. Önce fotoğraf, sonra tarifler gelsin bakalım...

Domates Çorbası

Malzemeler

• 1 yemek kaşığı un
• 1 yemek kaşığı margarin
• 4 su bardağı su
• 1 su bardağı süt
• 4 adet iri domates
• İsteğe göre üzerine konulmak üzere kaşar, maydanoz
• Tuz, karabiber

Yapılışı

1. Margarin tencereye konur ve eritilir.
2. Eriyen margarine un eklenir ve 3-4 dakika kavrulur. (Bu aşama da istenirse 1 yemek kaşığı salça da eklenebilir.)
3. Robottan çekilen domatesler tencereye eklenir. 2-3 dakika orta ateşte kavrulur.
4. 4 bardak su eklenir. Çorba koyulaşmak üzereyken 1 bardak süt eklenir. 
5. Tuzu ve karabiberi eklenir. (Ben kekikte ekliyorum ama isteğe bağlı olarak değişebilir.)
6. Kaynadıktan sonra birkaç dakika kısık ateşte tutulur ve altı kapatılır.
7. Kaselere aldıktan sonra üzerine kaşar peyniri rendesi eklenebilir.

Not: Koyulaşan çorbanıza su ya da süt ekleyerek durultabilirsiniz.

Püreli Tas Kebabı

Malzemeler

Tas Kebabı için

• 500 gr. kuşbaşı doğranmış kuzu ya da dana eti
• 1 soğan
• 2 diş sarımsak
• 4-5 adet biber
• 2-3 adet domates (Robotta çekilmiş)
• 2-3 kaşık sıvı yağ
• Tuz, karabiber, kekik

Püre için

• 4 adet patates
• 1 kaşık tereyağ
• 3/4 su bardağı süt

Yapılışı

1. Sıvı yağı derin bir tava ya da tencereye koyuyoruz.
2. Isınan yağın üzerine etleri ekliyoruz. 
3. Etler suyunu çekince, soğanı ve sarımsağı ekliyoruz. 
4. Biraz kavrulduktan sonra biberi ekliyoruz.
5. 1-2 dakika sonra domatesleri ekliyoruz. 
6. Domatesin suyunu çekene kadar kısık ateşte pişiriyoruz.
7. Diğer tarafta, püre için patatesleri haşlıyoruz. Ben, patateslerimi soyup ikiye böldükten sonra, düdüklüde 5 dakika haşlıyorum. 
8. Patates, tereyağ ve sütü rondoda püre kıvamına getiriyorum. Eğer, yağın pişmemiş kokusu rahatsız edecek olursa, 1-2 dakika boyunca teflon bir tavada pişirebilirsiniz.
9. Ilınan püreyi tabağa ortası çukur kalacak şekilde koyuyoruz. Ortasına suyunu çekmiş olan tas kebabından yeterli miktarda ekliyoruz. 
10. Afiyet olsun :)

Not: Ben eti fazla pişmiş sevdiğim için biber ve domatesi eklemeden önce 1 bardak sıcak su ilave ediyorum.

Kaynak: www.nefisyemektarifleri.com adresindeki farklı tarifleri birkaç kez denedim ve en sevdiğimin bu olduğuna karar kıldım.

Pastacı olcam ben :)

Kendimi bildim bileli çikolata delisiyim ben. En sevdiğim şey çikolata ve pasta derdim bana soranlara. Hatta babama yalvarmıştım da birgün beni çikolata fabrikasına götürmüştü :)) Hiç unutamam o günü! İşte böyle... Pasta ve çikolata sevdam bugün hala hobi olarak devam eder, yapmayı da yemeyi de fazlasıyla severim. Şimdi birde can arkadaşım var ve bu hayalimi onunla da paylaşıyorum. Mutluyum hemde cok :)


İşte bu da bizim hayalimizi gerçekleştirmek için attığımız ilk adım:

pastaistasyonu.blogspot.com

Bu arada, çok yakında bir çikolata fabrikasına daha gideceğim. Esenyurt'ta Elit Çikolata'ya gitmeyi planlıyorum. Kendimi Charlie'nin çikolata fabrikasındaki obur çocuk gibi hissediyorum bazen :) Bu geziyi yapınca, tüm detayları keyifle anlatacağım sizlere...

İskender

Başlığa bakıpta aldanmayın :) Bunu bir yemek tarifi sanmayın. Manevi anlamda yaşadığım bir doyumdan bahsedeceğim size. İki gün oldu Elif Şafak'ın İskender'ini bitireli. Severek okuduğum kitaplar arasına girince burada da bahsetmek istedim. Korkmayın korkmayın! Kitabı anlatmayacağım :)
Daha önce "Baba ve Piç"i okuduysanız ve sevdiyseniz, bu kitabı çok seveceksiniz! Araf ya da Pinhan gibi değil, akıp gidiyor bütün hikaye... Bu kitapta hikaye daha ön planda. Beni öyle etkiledi ki, hala etkisinden çıkabilmiş değilim. Hemen ardından Açlık Oyunları serisine başladım ama odaklanmakta zorlanıyorum açıkçası.
Daha fazla yazarsam sürprizleri kaçıracağımdan korkuyorum. Ve burada yazımı noktalıyorum :)

Neler Oluyor Hayatta???

Yazmak benim icin bir terapi sanki! Birde örgü örmek ve pasta yapmak var beni bu kadar rahatlatan, mutlu eden :) Blog serüvenime gelince çok eskilere dayanmasa da benim için ayrı bir yeri var, çünkü başladığımda Erasmus öğrenci değişim programıyla Avusturya'ya gitmiştim. Bir gezi günlüğü tutmak isteyip başlamıştım yazmaya... Ne var ki, elim ermedi bir yerden sonra yazmaya ve hayat her zaman olduğu gibi aktı geçti hızlıca. Farkına varır varmaz başladım bu satırları karalamaya :)
Üniversite bitti, iş hayatı başladı. Ona bir de yüksek lisansla evlilik eklendi. Göçebelikten yerleşik hayata geçiş yaptım. İş ve ev arasında mekik dokuyan birine dönüşüverdim. Sorumluluklarım arttı. İsteklerim hayallerim bir bir gercekleşirken bloğuma geri dönüş yapmanın vakti geldi artık :) Lafı fazla uzatmadan bu yazı bloğumun II. miladı olsun diyorum...

Bir eşi olmalı insanın...

Bir eşi olmalı insanın;
Rüzgâr onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini tutabilmek için.
Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan, eve dönerken eşi.
Beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur dolmalı içine.

Bir eşi olmalı insanın:
Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini, sevincini, coşkusunu...
Güven duymalı, her şeyiyle. Başını göğsüne koyup, huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak.
Babası, abisi, arkadaşı, dostu, sırdaşı, anası, çocuğu olmalı...
Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da...

Bir eşi olmalı insanın:
Sabah yolcularken işine, içi acımalı, daha yollarken özlemeye başlamalı. ‘Seni şimdiden özledim.’

Bir eşi olmalı insanın:
Akşam dönüşünü beklemeli sabırsızlıkla. Gözleri yollarda kalmalı ve kapıyı çalmadan açmalı. Aşkla karşılamalı, hasretle sarılmalı boynuna, özlemle koklayıp öpmeli, yıllarca uzak kalmışçasına!

Bir eşi olmalı insanın:
Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın; bir başka özel.Bir başka soluklanmalı her anında.

Bir eşi olmalı insanın:
Cennetten köşe almışçasına:
Sevdiği, sakındığı.
Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı.
Çölde okyanusu yaşadığı bir eşi olmalı insanın.

CAN YÜCEL

Dünyanın En Büyülü Şehri, Venedik

4 Mayıs Cuma günü sabahın 05:27 sinde istasyondan dışarı attığımız ilk adım bizimde tüm Venedik'e gidip görenler gibi büyülendiğimiz andır. Bu büyüyü üzerimden hala atabilmiş değilim. Günübirlik bir geziyle bu kez de yolumuz ne şanslıyız ki Venedik'e düşmüştü. Daha güneş doğmamıştı biz Venedik St. Lucia'ya vardığımızda...
Güneşin doğarken biz dayanamayıp şehri gezmeye başlamıştık bile. Öyle özlemişim ki deniz kokusunu, nemli havayı hissetmeyi. Sabahın 5i olmasına rağmen, insanlarda yeni günün telaşesi görülebiliyordu. Koşa koşa işine ulaşmaya çalışanlar kendilerini deniz otobüslerine atıyorlardı tıpkı Eminönü'nde kendi memleketimde olduğu gibi.
Öyle mutlu, öyle umutluyduk ki.. Birden hava oyun bozanlık yaptı ve tüm bulutlar yüklerini boşaltmaya başladılar. Olsun yine de herşey güzeldi, yağmurda nedir ki, birazdan diner zaten, güneşte parlayacak şimdi... Ve çok tanıdık bir manzara.. Nereye baksak şemsiye satan işportacılar... Aldı mı bizi bir gülme krizi! Bir adet şemsiyenin 5 euro olduğunu öğrenişimizle farklı bir krize giriyoruz orada. Meğer Venedik pek yağış alan bir şehirmiş ve tabii yerli halk azınlıkta turistler çoğunlukta olunca ister istemez fırsatçılara gün doğuyor. Kafamızı kaldırıp o an birde bakıyoruz ki, inanılmaz bir manzara.. Her yer ve herkes rengarenk şemsiyeleriyle.. Bizde katılıyoruz hiç vakit kaybetmeden o kalabalığa..
İnanılmaz bir şehir.. Her yer sular altında, evlerin kapıları suya açılıyor. Çoğu evin önünde iskelesi var. Zaten Venedik dediğimiz birbirine minik köprülerle bağlı adacıklardan oluşan bir yer. Üniversiteye, okula giderken otobüse değil gondola yada deniz araçlarından herhangi birine binmek gerekiyor.. Ambulanstan polise, zabıtaya kadar herkes ulaşım aracı olarak tekneleri kullanıyor.
Venedik'te yaşanır mı bilemiyorum ancak mutlaka gidip görülmeli, gezilmeli!.. İşte o bahsettiğim gondollarla ilgili birkaç fotoğraf:
Venedik'te herşeyin mutlaka gezilmesi, sindire sindire görülmesi gerek. Anılardan ve hafızalardan silinmemesi gereken ender yerlerden biri.. Gün boyunca aralıksız ve şiddetli yağan yağmurla birlikte ben yinede çok zevk aldım. Gelelim nerelere gittik ve neleri gördük kısmına :)
Grand Kanal, Venedik için en büyük öneme sahip yerlerden birisi. Grand Kanal'ı Venedik'in ana caddesi diye tarif ediyor birçok kaynak. Tabii şehir sularla kaplı olunca, ara sokakların bizim bildiklerimizden çok farklı olduğunu vurgulamaya da ihtiyaç duymuyorum. Gondollar, köprüler, San Marco Meydanı, katedral, kiliseler , Dükler Sarayı ve diğer ihtişamlı binalar.. Venedik'in bitmeyen güzellikleri Grand Kanalda öylesine güzel sergileniyor ki.
Venedik'te daha önce gittiğim birçok şehirde olduğu gibi çok özel kiliselere sahip.. Yolumuzun üzerinde bulunan ve en çok görmek istediğim yerlerden biri olan Rialto Köprüsü kentin en renkli mekanlarından birisi. Rialto Köprüsü'nün en önemli yanı Venedik'in iki yakasını birbirine bağlıyor olması. Köprüde Venedik'e özel anı olarak öneme sahip olabilecek her çeşit şeyi bulmak mümkün. Grand Kanal manzarasıyla alışveriş yapmakta sanırım herkese hitap edecek büyük zevklerden birisi:)
Rialto köprüsünden geçtikten sonra Venedik'te yani aslında İtalya'da pizza yemeden olmaz diye düşünerek kendimize bir dinlenme molası verdik. Ama sonuç çokta tatmin edici değildi. Daha önce de yazdığım gibi.. Bence, İtalyan pizzasının tek sırrı İtalyanların yapıyor olması!
Bir sonra ki durak, San Marco Meydanı. Mutlaka görülmesi gereken yerlerden diye çok duymuştuk. Gerçekten de şu ana dek gördüğüm en ihtişamlı, büyük ve birçok kavramı içe içe barındıran tek yer. Geniş meydan da güvercinleri beslemek mümkün ama benim yaptığım uzaktan onlarla sadece konuşmaya çalışmakta mümkün elbette. Meydanın hemen önünde bulunan Dükler Sarayı öyle görkemliydi ki vaktimiz olsa mutlaka girip dolaşmak isterdik ama bir sonraki sefere inşallah diyorum şimdilik.. Venedik'te hapishane koşulları bile ilginç, deniz manzaralı! İşte hapishanenin fotoğrafı: Günah Köprüsü, Dükler Sarayı ile hapishane arasında inşa edilmiş bir köprü. İsmini de buradan cezaevine giden mahkumların Venedik'e son kez bakmasından almış. Üstelik bir rivayete göre, bu köprüden geçerek cezaevine götürülen mahkumlar kendilerini suya atarak intihar ediyorlarmış.Venedik öyle özel şeylere sahip ki, camdan dekoratif eşya olarak kullanılabilecek çok farklı şeyler yapan yerler olduğu gibi sadece maske yapan ve satan yerler de var.. Çok inanılmaz maskeler gördüm ancak maalesef haklı olarak fotoğraf çekimini yasaklamışlar. Venedik her yıl düzenlenen bir festivale ev sahipliği yapan şehirlerden biri ancak bunun gondollar ve maskeler üzerine özelleşmiş bir yanı var. Festivalde herkes değişik maskeler takıyormuş duyduğum kadarıyla. İşte bu nedenle Venedik bence özellikle festival zamanında görülmeli.. Düşünsenize rengarenk insanlar gondollarda ve o gondollarda masmavi suda yüzüyor, ne muhteşem bir görüntü!